Αρχείο Τ. Σπητέρη στο Τελλόγλειο Ίδρυμα: Λαϊκή Τέχνη

Παναγιώτης Ζωγράφος (Λαϊκή Τέχνη)

Ι. Μακρυγιάννης (Λαϊκή Τέχνη)

Μακρυγιάννης & Ζωγράφος (Λαϊκή Τέχνη)

(Λαϊκή Τέχνη) Θεόφιλος (Χατζημιχαήλ)
Θέατρο Σκιών-Καραγκιόζης (Λαϊκή Τέχνη)

Λαϊκή τέχνη, Φορεσιές

Λαϊκή τέχνη, Υφαντά-Κεντήματα

Λαϊκή τέχνη, Κεραμική

Ριζάρειο Χειροτεχνικό Κέντρο Μονοδενδρίου

ΡΙΖΑΡΕΙΟΣ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΜΟΝΟΔΕΝΔΡΙΟΥ Μονοδένδρι Ζαγορίου - 440 07 Ιωάννινα Τηλ & Fax: 06530 71382 email: info@rizarios.gr Το Χειροτεχνικό Κέντρο Μονοδενδρίου περιλαμβάνει: *Σχολή Υφαντικής και Κεντητικής *Εργαστήρι παραγωγής *Οικοτροφείο για τις μαθήτριες και τις τεχνίτριες *Εκθετήριο - πρατήριο λαϊκής τέχνης Στη Σχολή, διετούς διάρκειας, φοιτούν κοπέλες κυρίως από τα Ζαγοροχώρια, αλλά και από την υπόλοιπη Ήπειρο, ηλικίας 12 - 25 ετών. Στις μαθήτριες καταβάλλεται μηνιαίο εκπαιδευτικό επίδομα. Οι επισκέπτες του εκθετηρίου έχουν την ευκαιρία να θαυμάσουν καθώς και να αγοράσουν χειροποίητα προϊόντα λαϊκής τέχνης, σε προσιτές τιμές από εδώ: http://lyk-rizar.att.sch.gr/XEIROTEXNIA.htm

Εκκλησιαστική Μεταλλοτεχνία

Μεταλλοτεχνία

Παρά το γεγονός ότι τα έργα της μεταλλοτεχνίας κατά τον πέρασμα των αιώνων αντιμετωπίζονταν από τους Σιναΐτες ως αντικείμενα ρευστοποιήσιμα για τις οικονομικές ανάγκες της Μονής ή προσφερόμενα προς εξευμενισμό διαφόρων ηγετών, η Μεταλλοτεχνία αντιπροσωπεύεται στην Μονή από μία μεγάλη σειρά έργων. Προ του 12ου αιώνος είναι λίγα τα όσα έχουν διασωθεί και ίσως η όποια εκποίησή τους να μην είναι άσχετη μα την πρώτη περίοδο της ισλαμικής επικράτησης στην περιοχή. Όσα όμως έργα σώζονται από αυτή την περίοδο όλα είναι από τα μοναδικά για όλη την παλαιοχριστιανικούς και μεσοβυζαντινούς χρόνους. Από τον 13ο αιώνα και μετά τα έργα που διασώζονται αρχίζουν να γίνονται περισσότερα από αιώνα σε αιώνα με δείγματα τέχνης όχι μόνο της χριστιανικής Ανατολής αλλά και της χριστιανικής Δύσης. Πολλά από τα έργα αυτά είναι δώρα προς την Μονή επιφανών Ηγετών ή εκκλησιαστικών Ηγετών, πολλές φορές δε ακόμη και επωνύμων Σιναϊτών που τα αφιέρωναν και αυτοί στην Μονή της μετανοίας τους. Υπάρχουν πολλά εκκλησιαστικά και λειτουργικά σκεύη προερχόμενα από την Γερμανία, την Γαλλία, την Ιταλία, την Κωνσταντινούπολη, την Γεωργία, την Ρωσία, την Τρανσυλβανία, τις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, την Φιλιππούπολη, την Ήπειρο και λοιπή Ελλάδα έως την Κρήτη. Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον το οποίο παρουσιάζουν τα σιναϊτικά κειμήλια της μεταλλοτεχνίας είναι ότι αποτελούν όλα δείγματα εξαιρετικής ποιότητος και ποικίλλων τεχνικών. Σμάλτα, συρματερές, σφυρήλατες, χητές και εγχάρακτες τεχνικές κατά μόνας ή σε συνδυασμούς, δίδουν κατά περίπτωση λαμπρά αποτελέσματα τα οποία πολλές φορές εμπλουτίζονται με πολύτιμους ή ημιπολίτιμους λίθους, μαργαριτάρια ή κοράλλια. Όλα προέρχονται από διάφορα εργαστήρια των σημαντικότερων περιοχών της Ευρώπης και της Εγγύς Ανατολής, τα οποία από μόνα τους έχουν την δυνατότητα να αφηγηθούν την ιστορία της προκοπής των περιοχών της κατασκευής τους, του ταλέντου των κατασκευαστών τους αλλά και την ιδιαίτερη ευλάβεια των αφιερωτών τους προς την Μονή Σινά είτε αυτοί ήταν επιφανείς κοσμικοί ή θρησκευτικοί Ηγέτες ή ακόμη και απλοί προσκυνητές .

Ορειχάλκινο εγκόλπιο-λειψανοθήκη με χριστολογικές σκηνές, 10ος αι.

Εκκλησιαστική Χρυσοκεντητική

Χρυσοκεντητική

Από το κείμενο της Νεαράς του Ιουστινιανού προς την Μονή Σινά υπάρχει αναφορά στην σημασία της ιδιαίτερης προσοχής για την ένδυση του Ηγουμένου του Σινά. Αποτελεί δε σχήμα ουσιαστικά οξύμωρο η απλότητα και ασκητικότητα του τρόπου της διαβιώσεως και καθημερινής ενδύσεως όλων των σιναϊτών Πατέρων με τον τρόπο που ενδύονται ή τα άλλα άμφια που φέρουν όταν οι ίδιοι ιερουργούν ή που στολίζουν το Καθολικό τους. Καθώς δε όλα αυτά αποτελούν δώρα ευσεβών πιστών προς το Μοναστήρι της Παναγίας της Βάτου και της Αγίας Αικατερίνης, οι Σιναΐτες με ιδιαίτερο τρόπο τα προσέχουν είτε όταν οι ίδιοι τα χρησιμοποιούν είτε όταν τα εναποθέτουν στους ειδικούς χώρους διαφυλάξεώς τους. Τα περισσότερα από τα άμφια ανάγονται στην περίοδο από τον 16ο αιώνα και μετά χωρίς να στερούνται εκπροσώπησης και οι προγενέστερες περίοδοι. Όπως και για την Μεταλλοτεχνία μπορούμε να επαναλάβουμε και για τα άμφια αυτολεξεί πως και αυτά από μόνα τους έχουν την δυνατότητα να αφηγηθούν την ιστορία της προκοπής των περιοχών της κατασκευής τους, του ταλέντου των κατασκευαστών τους αλλά και την ιδιαίτερη ευλάβεια των αφιερωτών τους προς την Μονή Σινά είτε αυτοί ήταν επιφανείς κοσμικοί ή θρησκευτικοί Ηγέτες ή ακόμη και απλοί προσκυνητές διαφόρων περιοχών της ανατολικής και νοτιοανατολικής Ευρώπης, Μικράς Ασίας αλλά και Εγγύς Ανατολής. Υφάσματα μεταξωτά, βελούδινα χρυσοΰφαντα έχουν χρησιμοποιηθεί για την δημιουργία όλων των ειδών των Αμφίων, διακοσμημένα με ποικίλες χρυσοβελωνιές που διαμορφώνουν φυτικά ή ανθόμορφα θέματα, ακόμη δε και πλήρεις μορφές ή παραστάσεις που παραπέμπουν στην εικονογραφία της χριστιανικής τέχνης. Πολλές φορές μάλιστα αυτά τα κεντήματα ή τα υφαντά είναι διανθισμένα με μεταλλικά εξαρτήματα, μαργαριτάρια, κοράλλια, ημιπολύτιμους και πολύτιμους λίθους. Αρκετά είναι τα άμφια που με περισσή υπεριφάνεια φέρουν αναγραμμένα τα ονόματα των καλλιτεχνών που τα κατασκεύασαν ή ακόμη των αφιερωτών τους γεγονός που δηλώνει την συνείδηση όλων ότι προσέφεραν στο μοναστήρι κάτι αντάξιο της φήμης και της αξίας του Μοναστηριού ή ακόμη αντάξιο προς την απαιτούμενη εκ μέρους τους βοήθεια προς την Παναγία την Βάτο ή την Αγία Αικατερίνα.

Αήρ-Επιτάφιος με παράσταση Θρήνου, Χρυσοκεντητική, 16ος αι.

Εκκλησιαστική Ξυλογλυπτική

Ξυλογλυπτική

Η ξυλογλυπτική στην Ιερά Μονή Σινά έχει άρρηκτα συνδεδεμένη την παρουσία της με τα διάφορα εκκλησιάστηκα έπιπλα, Εικονοστάσια και ξυλόγλυπτα Θυρόφυλλα. Παλαιότερο μνημείο όλων είναι το Θύρωμα και τα θυρόφυλλα της κεντρικής πύλης του Καθολικού της Μονής. Διατηρείται στην ίδια θέση από όταν κατά τον 6ο αιώνα έγινα και τα Θυρανοίξια του Ναού. Πρόκειται για μία τετράφυλλη με φατνώματα πτυσσόμενη θύρα με παραστάδες και Υπέρθυρο. Οι παραστάδες της Πύλης κοσμούνται με φυλόμορφα κυμάτια τα δε φατνώματα των φύλλων με απεικονίσεις πανίδας και χλωρίδας που παραπέμπουν στον Παράδεισο. Αξιόλογα επίσης είναι και τα αντίστοιχα φατνωματικά θυρόφυλλα της πύλης του Νάρθηκα του Καθολικού της Μονής, κατασκευασμένα κατά την εποχή των Φατιμίδων. Το εσωτερικό των φατνωμάτων αποτελείται από τεμάχια ξύλου που διαμορφώνουν συμπληρωματικά γεωμετρικά σχήματα διανθισμένα με φυτικά θέματα και μικρογραφικές παραστάσεις από γεγονότα της Βίβλο. Τόσο το μεγάλο Τέμπλο του Καθολικού όσο και τα περισσότερα των Παρεκκλησίων του είναι ξυλόγλυπτα και επιχρυσωμένα κατασκευασμένα κατά τον 17ο και 18ο αιώνα, από Κρήτες καλλιτέχνες. Το ίδιο ισχύει και για τον Επισκοπικό Θρόνο και ορισμένα από τα Προσκυνητάρια, όλα κοσμημένα με φυτικά θέματα. Διαφορετική ομάδα αποτελεί μια ενότητα εκκλησιαστικών επίπλων μεταξύ των οποίων και το Κιβώριο της Αγίας Τραπέζης τα οποία φέρουν ψηφιδωτή κόσμηση με πλακίδια από μάργαρο και ταρταρούγα, των οποίων η τεχνοτροπία συνδέεται με απηχήσεις της αντίστοιχης Ισλαμικής Τέχνης του 18ου και 19ου αιώνος. Τέλος στον 18ο αιώνα πρέπει να χρονολογείται η επιμήκης ξύλινη τράπεζα που υπάρχει στην Τράπεζα της Μονής. Τα Πόδια της έχουν ενδιαφέρουσα ξυλόγλυπτη φυλλόμορφη διακόσμηση με έντονα στοιχεία της ευρωπαϊκής τέχνης της εποχής εκείνης.

Το Καθολικό, Θυρόφυλλα Εισόδου και άποψη κεντρικού κλίτους, 6ος αι. Επιλέξτε τις εικόνες για μεγένθυνση

Παραδοσιακές φορεσιές στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο

Αίθουσα Λ - M

Ελληνικές παραδοσικές φορεσιές και έργα της νεοελληνικής χειροτεχνίας παρέχουν την εικόνα του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού κατά το 18ο και 19ο αιώνα. Στο Μουσείο διασώζονται παλαιότατες γυναικείς και ανδρικές φορεσιές της ηπειρωτικής Ελλάδας, των νησιών, της Μ. Ασίας, της Βορείου Ηπείρου και της Κύπρου. Επίσης κοσμήματα που προέρχονται από όλες τις περιοχές του Ελληνισμού και είναι έργα Ελλήνων αργυροχρυσοχόων. Η λαογραφική συλλογή συμπληρώνεται με δείγματα αστικής και ποιμενικής ξυλογλυπτικής.

Επιστροφή

ΚΕΝΤΡΟ ΛΑΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ - ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΛΗ

Αποψη της τραπεζαρίας Στην "καρδιά" της Πλάκας, στο σπίτι όπου έζησε και θεμελίωσε τη σπουδή της λαϊκής μας τέχνης η μεγάλη λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη, λειτουργεί από το 1980 το Κέντρο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης του Δήμου Αθηναίων. Ο Πολιτισμικός Οργανισμός του Δήμου Αθηναίων δημιούργησε ένα κέντρο λαϊκής τέχνης και παράδοσης βασισμένο στην πλούσια συλλογή της Α.Χατζημιχάλη, καθώς και σε ένα μέρος από αντιπροσωπευτικά παραδοσιακά αντικείμενα που παραχώρησε με δανεισμό η Ελληνική Λαογραφική Εταιρεία. Σκοπός του κέντρου είναι η διαφύλαξη και η συντήρηση της λαϊκής τέχνης, η έρευνα της ελληνικής παράδοσης, η γνωριμία με την ελληνική λαϊκή παράδοση των νέων γενεών αλλά και η συνεργασία με άλλους αντίστοιχους φορείς. Ο χώρος εργασίας της Αγγελικής Χατζημιχάλη Το κτίριο της Α.Χατζημιχάλη, που σχεδιάστηκε το 1924 από το γνωστό αρχιτέκτονα Αριστοτέλη Ζάχου, αποτελεί ένα πάντρεμα παραδοσιακών και νεότερων στοιχείων. Το εσωτερικό είναι όλο διακοσμημένο με ξυλόγλυπτα, που σχεδίασε η ίδια η Χατζημιχάλη βασισμένη σε λαϊκά μοτίβα, και δημιούργησε ο Θωμόπουλος. Η ιδιαίτερη αρχιτεκτονική διαμόρφωση των χώρων με έντονες επιρροές από την παραδοσιακή αρχιτεκτονική, καθώς και η ξυλόγλυπτη διακόσμηση προσδίδουν στο οίκημα ένα μοναδικό αέρα που εντυπωσιάζει κάθε επισκέπτη. Οι διάφοροι εσωτερικοί χώροι είναι διαμορφωμένοι ανάλογα με τη χρηστικότητά τους και παρουσιάζουν τα αντίστοιχα αντικείμενα που ήταν σε χρήση στον κάθε χώρο. Ετσι, ο επισκέπτης απολαμβάνει μια λαογραφική περιήγηση στο χώρο και στο χρόνο. Υφαντά, ξυλόγλυπτα, χάλκινα, κεραμικά χρηστικά αντικείμενα, αγροτικά εργαλεία, αργαλειοί, εικόνες και διάφορα άλλα καταδεικνύουν την αγάπη και το μεράκι της συλλέκτριας Α.Χατζημιχάλη για την ελληνική λαϊκή παράδοση. Τέλος, η λαογραφική βιβλιοθήκη του κέντρου περιέχει βιβλία και περιοδικά σχετικά με την εθνογραφία, τη λαϊκή τέχνη και την παράδοση του ελληνικού αλλά και του βαλκανικού χώρου, καθώς και για τη λαϊκή γλώσσα και λογοτεχνία. Αποψη της κουζίνας Η ζωή και το έργο της Αγγελικής Χατζημιχάλη Η Αγγελική Χατζημιχάλη γεννήθηκε στην Πλάκα το 1895 και μεγάλωσε σε ένα πνευματικό περιβάλλον με φανερή την επίδραση του παππού της Γρηγόρη Μπουρνιά, συμβολαιογράφου και νομισματολόγου, καθώς και του πατέρα της Αλέξιου Κολυβά, εκδότη της εφημερίδας Πρωία, γενικού γραμματέα του υπουργείου Παιδείας και γνωστού συλλέκτη βυζαντινών εικόνων. Σήμερα η περίφημη συλλογή του με τις Παναγίες βρίσκεται στο Βυζαντινό Μουσείο (γνωστή ως συλλογή Λοβέρδου). Ξεκίνησε τη δράση της στο Λύκειο Ελληνίδων, κοντά στην Καλλιρρόη Παρέν, και ήλθε σε στενή επαφή με την ελληνική παράδοση. Ιδρύει το Λύκειο Ελληνίδων Σμύρνης και αρχίζει το 1920 την έρευνά της για τους Σαρακατσάνους, η οποία ολοκληρώθηκε με την έκδοση τριών τόμων το 1959. Παράλληλα, το 1927 δημοσιεύει το πρώτο της βιβλίο για τη "Σκύρο" και αρχίζει τις έρευνές της για τα ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα και για την Ανάφη. Στη συνέχεια, επισκέπτεται συχνά τη Mακεδονία και την Ηπειρο με σκοπό τη συλλογή λαογραφικού υλικού. Aργαλειός Συνεργάζεται στενά με τον Αγγελο και την Εύα Σικελιανού για την αναβίωση των Δελφικών Γιορτών. Από το 1920 αρχίζει να οργανώνει εκθέσεις με σκοπό τη διάδοση και τη διάσωση της ελληνικής λαϊκής τέχνης, καθώς και την επίδρασή της στη λαϊκή τέχνη των Βαλκανίων. Το 1937 ιδρύει το Σύνδεσμο Ελληνικής Χειροτεχνίας, ο οποίος το 1957 μεταβάλλεται σε Κρατικό Οργανισμό Χειροτεχνίας. Η Αγγελική Χατζημιχάλη άφησε ένα εξαιρετικά σημαντικό λαογραφικό έργο και σήμερα συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πρωτοπόρους ερευνητές της ελληνικής λαϊκής παράδοσης. Κατερίνα Δελούκα

Ελληνική κεντητική

Τίτλος: Ελληνική κεντητική 17ος-19ος αιώνας Έργα τέχνης από τις συλλογές του μουσείου Victoria and Albert Συγγραφέας: Ιωάννου - Γιανναρά, Τατιάνα Αρ. Σελίδων: 301 Εκδόσεις:Ίδρυμα Αγγελικής Χατζημιχάλη Χρονολογία έκδοσης:2006 ISBN:960-87697-2-8 Μέγεθος: 23χ33 Εξώφυλλο: Μαλακό εξώφυλλο Περιγραφή: Οι απαρχές του κεντήματος στην Ελλάδα μας οδηγούν στα ανασκαφικά ευρήματα από την αρχαιότητα. Αν και το κλίμα του τόπου δεν επέτρεψε τη διάσωση παλαιών υφασμάτων, όπως συνέβη με τα ευρήματα των αιγυπτιακών τάφων (14ος αιώνας π.Χ.), κάποια ελάχιστα δείγματα φωτίζουν τους τρόπους-δρόμους που ακολούθησε το κέντημα στον αρχαιοελληνικό χώρο. [...] Μέσα από τις σελίδες του καταλόγου γνωρίζουμε κεντήματα που στόλισαν τα σπίτια και τις φορεσιές "τις καλές μέρες" (γάμους, μεγάλες χριστιανικές γιορτές, ονομαστικές γιορτές κ.λπ.). Αναγνωρίζουμε τις επιδράσεις αλλά και την εφευρετικότητα, την καλλιτεχνική ευαισθησία των γυναικών που με εξαιρετική τέχνη και τεχνική, αγάπη και γνώση απέδωσαν κεντήματα μοναδικής χάρης και ομορφιάς. (από την εισαγωγή του βιβλίου)

Ελληνόγλωσση Βιβλιογραφία της μελέτης:
Αγγελοπούλου-Βολφ 1986, Ο αργαλειός
Άμφια 1999, Το ένδυμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, κατάλογος έκθεσης
Αναγνωστοπούλου 2004, Η κεντητική στη Λέσβο (18ος-20οςαι.)
Αποστολάκη 1956, Τα κοπτικά υφάσματα του Μουσείου Κοσμητικών Τεχνών
Αρφαράς 1984, Η κεντητική και υφαντική τέχνη της Νισύρου
Βυζαντινή Τέχνη 1964, Έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης
Bellinger 1950, Κρητικά κεντήματα της συλλογής του "Μουσείου Υφαντών" της Washington
Γουήλ-Μπαδιεριτάκη 1980, Το γυναικείο παραδοσιακό ποκάμισο της Ηπειρωτικής Ελλάδας
Δεληβοριάς 2002, Παραστάσεις χορού στην ελληνική λαϊκή τέχνη
Ελληνικά κεντήματα 1989, Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος
Ζώρα 1960, Η γοργόνα εις την ελληνικήν λαϊκήν τέχνην
Ζώρα 1969, Ελληνική χειροτεχνία
Ιωάννου-Γιανναρά 1986, Ελληνικές κλώστινες συνθέσεις-Δαντέλες
Ιωάννου-Γιανναρά 1990, Ελληνικές κλώστινες συνθέσεις-Κοπανέλι
Κουκουλές 1951, Βυζαντινών βίος και πολιτισμός
Κρήτη-Δωδεκάνησα-Κυκλάδες 1966, Κεντήματα
Κρητικαί ρίμαι 1888, Τα τραγούδια του Δασκαλογιάννη και του Αληδάκη
Κρητικό κέντημα 1993, ΕΟΜΜΕΧ
Λάμπρου 1994, Οι σκυριανές φορεσιές
Μαλτέζου 1988, Η Κρήτη στη διάρκεια της βενετοκρατίας
Μπαλάφας 2001, Μετέωρα
Παπαντωνίου 2000, Η ελληνική ενδυμασία από την αρχαιότητα ως τις αρχές του 20ου αι.
Πιερίδου 1980, Κυπριακή λαϊκή τέχνη
Πολυχρονιάδη 1980, Ελληνικά κεντήματα
Σιαμπανόπουλος 1993, Ο νομός Κοζάνης
Σιμόπουλος 1972, Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα 333 μ.χ.-1700
Φραγκάκι 1960, Η λαϊκή τέχνη της Κρήτης, 2. Η γυναικεία φορεσιά
Φραγκάκι 1979, Από την κεντητική στην Κρήτη
Χατζηγιασεμή 1987, Το λευκαρίτικο κέντημα
Χατζηδάκης, Μπίθα 1997, Ευρετήριο βυζαντινών τοιχογραφιών Ελλάδος - Κύθηρα
Χατζημιχάλη 1925, Ελληνική λαϊκή τέχνη, Σκύρος
Χατζημιχάλη 1930, Ηπειρωτική λαϊκή τέχνη
Χατζημιχάλη 1931, Ελληνική λαϊκή τέχνη, Ρουμλούκι, Τρίκερι, Ικαρία
Χατζημιχάλη 1935, Χειροτεχνία
Χατζημιχάλη 1933, Μεσογειακά και Εγγύς Ανατολής κεντήματα - Τα ελληνικά κεντήματα
Χατζημιχάλη 1952, Τα χρυσοκλαβαρικά - συρματέινα-συρμακέσικα κεντήματα
Χατζημιχάλη 1960, Ραπτάδες, χρυσορράπτες και καποτάδες
Χατζημιχάλη 1969, Υποδείγματα ελληνικής διακοσμητικής
Χατζημιχάλη 1978-83, Η ελληνική λαϊκή φορεσιά
Χρυσόστομος, PG, Τα ευρισκόμενα πάντα
Ώρες Βυζαντίου 2οο1, Έργα και ημέρες στο Βυζάντιο, Το Βυζάντιο ως Οικουμένη

Η Αρχή - Κέντημα

ΜΑΘΗΜΑΤΑ
ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥ ΚΕΝΤΗΜΑΤΟΣ

Την Τετάρτη 1 Οκτωβρίου αρχίζουν τα μαθήματα ελληνικού παραδοσιακού κεντήματος από το Θέατρο "Δόρα Στράτου", για έβδομη χρονιά. Τα μαθήματα θα γίνονται κάθε Τετάρτη ώρα 11.00-13.00 στο κτίριο γραφείων του Θεάτρου, Σχολείου 8 (πάροδος Αδριανού 122) στην Πλάκα.

- Διδάσκονται βελονιές από τη μοναδική σε μέγεθος και πλούτο συλλογή του Θεάτρου (2200 πλήρεις φορεσιές, με κοσμήματα και εξαρτήματα, φτιαγμένες στα χωριά).
- Οι μαθήτριες έχουν ειδική έκπτωση στις εκδόσεις (βιβλία, δίσκοι κλπ.), και συμμετέχουν στις χορευτικές βραδιές και τις άλλες εκδηλώσεις.
- Διδάσκει η κα. Δήμητρα Παπουτσοπούλου, η πλέον καταξιωμένη δασκάλα κεντητικής, με πολλές δεκαετίες εμπειρίας στο ενεργητικό της. Εχει καταγράψει μέχρι σήμερα 200 παραδοσιακές βελονιές, από τις οποίες οι περισσότερες είχαν εξαφανιστεί.
- Η αίθουσα μαθημάτων είναι στο κτίριο γραφείων του Θεάτρου "Δόρα Στράτου", οδός Σχολείου 8 (πάροδος Αδριανού 122) στην Πλάκα, κοντά στην Πλατεία Συντάγματος (μετρό Σύνταγμα ή Ακρόπολη).
- Τα μαθήματα παρέχονται δωρεάν στα μέλη.

http://www.grdance.org/index.php?option=com_content&view=article&id=104&Itemid=54