Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Mουσεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Mουσεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 26 Ιουλίου 2009

Τα ακρόπρωρα του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου




[...] Τα στολίδια του πλοίου, τα παράσημα (insignia) βρίσκονταν άλλα στην πλώρη και άλλα στην πρύμη και είχαν τη μορφή θεού, ήρωα ή δράκοντα. Τα στολίδια αυτά, σκαλιστά ή ζωγραφιστά, ήταν τα διακριτικά του πλοίου, τα εμβλήματα και η προσωποποίησή του. Το πιο σημαντικό βρισκόταν στην πλώρη, από το οποίο έπαιρνε και το όνομά του το πλοίο. Ήταν το "επίσημο", δηλαδή το διακριτικό σήμα του πλοίου. [...]

Το ακρόπρωρο διακρίνεται για την κίνησή του προς τα εμπρός. Παρασύρει το πλοίο στο άνοιγμα της θάλασσας που σχίζει με την κοφτερή του πλώρη. Συγχρόνως η επιθετική του μορφή είναι η προσωποποίηση του πολεμικού πλοίου που κατατροπώνει τον εχθρό. Αλά και στην περίπτωση της κακοτυχίας, το ακρόπρωρο ακολουθούσε την τύχη του πλοίου. Η ήττα και η αιχμαλωσία του πλοίου χαρακτηρίζεται από την απόσταση του ακροπρώρου και των άλλων στολισμάτων από τον εχθρό. Αυτά είναι τα τρόπαια του νικητή που αφιερώνονται μάλιστα στους ναούς. [...]


Title:
Τα ακρόπρωρα του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου
ISBN:
9789608907652
Publisher:
Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος (2007)
Author(s):
Μαζαράκης - Αινιάν, Ιωάννης Κ.
Format:
Bookbinding.
Pages:
54

Η Ελληνική δαντέλα στο μουσείο V&A

photo


Eλληνόγλωση Βιβλιογραφία του Λευκώματος:
-Ανδρουλακάκη-Παππά 1994, Εικόνες από την Ιστορία της Κρήτης
-Ζώρα 1994-5, Λαϊκή Τέχνη
-Ιωάννου-Γιανναρά 1986, Ελληνικές κλώστινες συνθέσεις-Δαντέλες
-Ιωάννου-Γιανναρά 1990, Ελληνικές κλώστινες συνθέσεις-Κοπανέλι
-Κερασιώτη 1941, Βαφική
Κουταβά-Δεληβοριά 1991, Ο Γεωγραφικός κόσμος Κωνσταντίνου Πορφυρογένητου, Α΄τα Γεωγραφικά
-Λούλου-Θεοτόκη, Ενδυμασίες Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων
-Πανταζή 1975, Το λευκαρίτικο κέντημα,
-Παπαδάκη 1976, Μορφαί του Λαϊκού πολιτισμού της Κρήτης του 15ου και 16ου αιώνος κατά τας γραμματειακάς πηγάς
-Παπαδόπουλος 1815, Ερμής Κερδώος
-Παπαντωνίου 1978, Συμβολή στη μελέτη της Ελληνικής γυναικείας Παραδοσιακής φορεσιάς-Εθνογραφικά
-Σιμόπουλος 1976, Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα 333 μ.χ.-1700, τόμος Α΄
-Ταρσούλη 1951, Κεντήματα και φορεσιές της Δωδεκανήσου
-Ταρσούλη 1941, Ελληνικές φορεσιές
-Τσάβες, Δαντέλες από την Αίγυπτο
-Τσάβες 1986, Η δαντέλα "κοπανέλι" στα χωριά της Ν.Α. Αττικής
-Τσουχλαράκης 1997, Η ιστορία και η λαογραφία της Κρητικής φορεσιάς
-Χατζηγιασεμή 1987, Το λευκαρίτικο κέντημα
-Χατζημιχάλη 1931, Ελληνική λαϊκή τέχνη, Ρουμλούκι, Τρίκερι, Ικαρία
-Χατζημιχάλη 1954, Η λαϊκή τέχνη της Κύπρου
-Χατζημιχάλη 1977 και 1983, Ελληνική Λαϊκή Τέχνη Ι και ΙΙ
-Συλλογή Κεντημάτων και Δαντελών του Λεβέντειου Δημοτικού Μουσείου Λευκωσίας
-Το Γυναικείο Μοναστήρι Αγίου Ιωάννου Προδρόμου στις Κορακιές, 1995
-Αιγινήτικα Επαγγέλματα που χάνονται, 1997
-Ελληνικά Κεντήματα, Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, 1989

Τετάρτη 22 Ιουλίου 2009

Μαθήματα κεραμικής

Το Μουσείο Νεώτερης Κεραμεικής, στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής του προσπάθειας, πραγματοποιεί σειρά σεμιναρίων – μαθημάτων κεραμικής για ενήλικες.
Τα σεμινάρια κεραμικής συνδυάζουν τη θεωρία με τη πράξη και αποσκοπούν στη μύηση των συμμετεχόντων στην πανάρχαια τέχνη της κεραμικής. Απευθύνονται σε αρχάριους.

Πραγματοποιούνται δύο τετραμηνιαίοι κύκλοι κάθε χρόνο για περιορισμένο αριθμό ατόμων, στους οποίους, εκτός από τα μαθήματα τεχνικής, παρέχονται διαλέξεις για την τεχνολογία και την τυπολογία της σύγχρονης και της αρχαίας κεραμικής, προβάλλονται σχετικές ταινίες και δίδεται βιβλιογραφία για την κεραμική.

Παραδοσιακές φορεσιές στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο

Παλαιά Βουλή: Από την ιστορική δράση στην ιστορική μνήμη

Αίθουσα Λ - M

Ελληνικές παραδοσικές φορεσιές και έργα της νεοελληνικής χειροτεχνίας παρέχουν την εικόνα του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού κατά το 18ο και 19ο αιώνα.

Στο Μουσείο διασώζονται παλαιότατες γυναικείς και ανδρικές φορεσιές της ηπειρωτικής Ελλάδας, των νησιών, της Μ. Ασίας, της Βορείου Ηπείρου και της Κύπρου. Επίσης κοσμήματα που προέρχονται από όλες τις περιοχές του Ελληνισμού και είναι έργα Ελλήνων αργυροχρυσοχόων. Η λαογραφική συλλογή συμπληρώνεται με δείγματα αστικής και ποιμενικής ξυλογλυπτικής.

Αίθουσα Λ - M

Επιστροφή


ΜΟΥΣΕΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΝΔΥΜΑΣΙΑΣ

ΜΟΥΣΕΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΝΔΥΜΑΣΙΑΣ

Για την ιστορία...

Το Μουσείο Ιστορίας της Ελληνικής Ενδυμασίας δημιουργήθηκε το 1988 για να στεγάσει την ενδυματολογική συλλογή του Λυκείου των Ελληνίδων. Ο εμπλουτισμός και η δημιουργία της συλλογής του μουσείου ανάγονται στη δεκαετία του 1910, όταν η ιδρύτρια του Λυκείου των Ελληνίδων Καλλιρρόη Παρρέν ζήτησε τη δωρεά τοπικών φορεσιών και προέβη σε αγορές ενδυμασιών που αποτέλεσαν τον πυρήνα της Ιματιοθήκης του Λυκείου Ελληνίδων στο τμήμα Εθνικών Ενδυμασιών. Επιθυμία της ιδρύτριας ήταν να δημιουργηθεί "εν είδος μουσείου εθνογραφικού, συμπληρούντος το επίσημον του κράτους". Οι φορεσιές της συλλογής του Λυκείου Ελληνίδων χρησιμοποιούνταν αρχικά στις εμφανίσεις της χορευτικής του ομάδας. Γρήγορα όμως η Αλεξάνδρα Βασσενχόβεν, έφορος του τμήματος Εθνικών Ενδυμασιών επί 37 έτη, συνειδητοποίησε τη μοναδικότητα των ενδυμασιών αυτών και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το υλικό του τμήματός της ήταν περισσότερο μουσειακά αντικείμενα παρά θεατρικά κοστούμια. Η σκέψη αυτή βρήκε ένθερμη υποστήριξη από την τότε πρόεδρο του Λυκείου των Ελληνίδων Χρυσούλα Καλλία και οδήγησε στην ίδρυση του Μουσείου Ιστορίας της Ελληνικής Ενδυμασίας. Στο μουσείο στεγάζεται από το 1994 και το Εθνικό Αρχείο Ελληνικής Παραδοσιακής Ενδυμασίας. Πρόκειται για ένα κέντρο έρευνας που συστάθηκε το 1989 με σκοπό τη συγκέντρωση πληροφοριών για τις ελληνικές τοπικές φορεσιές και τη διοργάνωση εκθέσεων ενδυματολογικού περιεχομένου.

από το ιn.gr

Χειροποίητα παραδοσιακά μουσικά όργανα

Για τα χειροποίητα παραδοσιακά μουσικά όργανα, για την τέχνη κατασκευής τους, τα υλικά τους, τα στολίσματά τους, η σημαντικότερη πηγή πληροφοριών στον ελλαδικό χώρο είναι το Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων με τη συλλογή του Φοίβου Ανωγειανάκη
Μια πολύ καλή παρουσίαση του Μουσείου υπάρχει στο in.gr: ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΦΟΙΒΟΥ ΑΝΩΓΕΙΑΝΑΚΗ
Η αναζήτηση στο ψαχτήρι αποδίδει εμπορικές κατεξοχήν ιστοσελίδες. η περιήγηση των οποίων δεν παρέχει σε γενικές γραμμές σημαντικά στοιχεία για την παραδοσιακή κατασκευή τους.
Πληροφορίες παρέχονται φυσικά στο βιβλίο του Φοίβου Ανωγειανάκη
Ελληνικά λαϊκά μουσικά όργανα

Κύριος Συγγραφέας:
Ανωγειανάκης, Φοίβος
Εκδοτικός Οίκος: ΜΕΛΙΣΣΑ
Έτος έκδοσης: 0/1991
Σελίδες: 400
ISBN: 9789602040058


και εδώ: Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδας
Ελληνικά Λαϊκά Μουσικά Όργανα

Το multimedia CD ROM Ελληνικά Λαϊκά Μουσικά Όργανα το οποίο δημιουργήθηκε από την Μουσική Βιβλιοθήκη Λίλιαν Βουδούρη είναι τώρα διαθέσιμο σε σχολεία, ωδεία και εκπαιδευτικά ιδρύματα. Πρόκειται για μια πρωτότυπη παραγωγή της Βιβλιοθήκης, που δίνει τη δυνατότητα να ακούσετε ελληνικά μουσικά όργανα, να δείτε πώς κατασκευάζονται και πώς παίζονται.

To cd-rom είναι εκπαιδευτικά σχεδιασμένο για μαθητές γυμνασίου και λυκείου, καθώς και για σπουδαστές ΙΕΚ, ωδείων και μουσικών σχολών. Παρόλα αυτά, ένα μεγάλο τμήμα των περιεχομένων του, κυρίως δηλαδή το οπτικοακουστικό του υλικό, μπορεί να αξιοποιηθεί και από μαθητές δημοτικού και νηπιαγωγείου.

ΚΕΝΤΡΟ ΛΑΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ - ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΛΗ




Αποψη της τραπεζαρίας

Στην "καρδιά" της Πλάκας, στο σπίτι όπου έζησε και θεμελίωσε τη σπουδή της λαϊκής μας τέχνης η μεγάλη λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη, λειτουργεί από το 1980 το Κέντρο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης του Δήμου Αθηναίων. Ο Πολιτισμικός Οργανισμός του Δήμου Αθηναίων δημιούργησε ένα κέντρο λαϊκής τέχνης και παράδοσης βασισμένο στην πλούσια συλλογή της Α.Χατζημιχάλη, καθώς και σε ένα μέρος από αντιπροσωπευτικά παραδοσιακά αντικείμενα που παραχώρησε με δανεισμό η Ελληνική Λαογραφική Εταιρεία. Σκοπός του κέντρου είναι η διαφύλαξη και η συντήρηση της λαϊκής τέχνης, η έρευνα της ελληνικής παράδοσης, η γνωριμία με την ελληνική λαϊκή παράδοση των νέων γενεών αλλά και η συνεργασία με άλλους αντίστοιχους φορείς.


Ο χώρος εργασίας της Αγγελικής Χατζημιχάλη

Το κτίριο της Α.Χατζημιχάλη, που σχεδιάστηκε το 1924 από το γνωστό αρχιτέκτονα Αριστοτέλη Ζάχου, αποτελεί ένα πάντρεμα παραδοσιακών και νεότερων στοιχείων. Το εσωτερικό είναι όλο διακοσμημένο με ξυλόγλυπτα, που σχεδίασε η ίδια η Χατζημιχάλη βασισμένη σε λαϊκά μοτίβα, και δημιούργησε ο Θωμόπουλος. Η ιδιαίτερη αρχιτεκτονική διαμόρφωση των χώρων με έντονες επιρροές από την παραδοσιακή αρχιτεκτονική, καθώς και η ξυλόγλυπτη διακόσμηση προσδίδουν στο οίκημα ένα μοναδικό αέρα που εντυπωσιάζει κάθε επισκέπτη. Οι διάφοροι εσωτερικοί χώροι είναι διαμορφωμένοι ανάλογα με τη χρηστικότητά τους και παρουσιάζουν τα αντίστοιχα αντικείμενα που ήταν σε χρήση στον κάθε χώρο. Ετσι, ο επισκέπτης απολαμβάνει μια λαογραφική περιήγηση στο χώρο και στο χρόνο. Υφαντά, ξυλόγλυπτα, χάλκινα, κεραμικά χρηστικά αντικείμενα, αγροτικά εργαλεία, αργαλειοί, εικόνες και διάφορα άλλα καταδεικνύουν την αγάπη και το μεράκι της συλλέκτριας Α.Χατζημιχάλη για την ελληνική λαϊκή παράδοση. Τέλος, η λαογραφική βιβλιοθήκη του κέντρου περιέχει βιβλία και περιοδικά σχετικά με την εθνογραφία, τη λαϊκή τέχνη και την παράδοση του ελληνικού αλλά και του βαλκανικού χώρου, καθώς και για τη λαϊκή γλώσσα και λογοτεχνία.


Αποψη της κουζίνας

Η ζωή και το έργο της Αγγελικής Χατζημιχάλη
Η Αγγελική Χατζημιχάλη γεννήθηκε στην Πλάκα το 1895 και μεγάλωσε σε ένα πνευματικό περιβάλλον με φανερή την επίδραση του παππού της Γρηγόρη Μπουρνιά, συμβολαιογράφου και νομισματολόγου, καθώς και του πατέρα της Αλέξιου Κολυβά, εκδότη της εφημερίδας Πρωία, γενικού γραμματέα του υπουργείου Παιδείας και γνωστού συλλέκτη βυζαντινών εικόνων. Σήμερα η περίφημη συλλογή του με τις Παναγίες βρίσκεται στο Βυζαντινό Μουσείο (γνωστή ως συλλογή Λοβέρδου). Ξεκίνησε τη δράση της στο Λύκειο Ελληνίδων, κοντά στην Καλλιρρόη Παρέν, και ήλθε σε στενή επαφή με την ελληνική παράδοση. Ιδρύει το Λύκειο Ελληνίδων Σμύρνης και αρχίζει το 1920 την έρευνά της για τους Σαρακατσάνους, η οποία ολοκληρώθηκε με την έκδοση τριών τόμων το 1959. Παράλληλα, το 1927 δημοσιεύει το πρώτο της βιβλίο για τη "Σκύρο" και αρχίζει τις έρευνές της για τα ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα και για την Ανάφη. Στη συνέχεια, επισκέπτεται συχνά τη Mακεδονία και την Ηπειρο με σκοπό τη συλλογή λαογραφικού υλικού.


Aργαλειός

Συνεργάζεται στενά με τον Αγγελο και την Εύα Σικελιανού για την αναβίωση των Δελφικών Γιορτών. Από το 1920 αρχίζει να οργανώνει εκθέσεις με σκοπό τη διάδοση και τη διάσωση της ελληνικής λαϊκής τέχνης, καθώς και την επίδρασή της στη λαϊκή τέχνη των Βαλκανίων. Το 1937 ιδρύει το Σύνδεσμο Ελληνικής Χειροτεχνίας, ο οποίος το 1957 μεταβάλλεται σε Κρατικό Οργανισμό Χειροτεχνίας. Η Αγγελική Χατζημιχάλη άφησε ένα εξαιρετικά σημαντικό λαογραφικό έργο και σήμερα συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πρωτοπόρους ερευνητές της ελληνικής λαϊκής παράδοσης.

Κατερίνα Δελούκα